Kunstpresentatie

Henk Houtappels

Henk Houtappels maakte altijd al foto's. Niet alleen omdat dat zijn vak was,
maar ook omdat dat zijn manier is om zich te uiten, te laten merken hoe iets
hem raakt. De meeste jaren stopte hij zijn gevoelens (in foto's verwerkt) echter diep in de la. Op een dag zei iemand tegen hem: "Hè, zo voel ik het
ook, maar ik kan dat niet zo treffend uiten.... ".
Sindsdien kwamen vastgelegde momenten, of emoties die door een spanningsveld tussen licht en bepaalde voorwerpen werden opgeroepen,
wel op de muren te hangen.
In die foto's blijft altijd een ruimte om te benutten voor eigen gedachten en fantasieën van diegene die er naar kijkt. Ze prikkelen om je er in te verdiepen,
en moeite te doen om je eigen binnenwereld te verrijken.

Iwona

Teodor Sokołowski

Hij kwam thuis. Zei niets.
Het was echter duidelijk dat hem iets naars was overkomen.
Hij kroop met zijn kleren aan in bed.
Verborg zijn hoofd onder de deken.
Trok zijn knieën op.
Hij is rond de veertig, maar niet op dit ogenblik.
Hij bestaat, maar niet meer dan in zijn moeders buik,
vele huiden ver, in een beschuttend duister.
Morgen moet hij een lezing houden over de homeostase
in de metagalactische astronautiek.
Nu ligt hij ineengedoken, slaapt.

Gedicht van: WIESlAWA SZYMBORSKA
Uit: “EINDE EN BEGIN”